خلوتی با حزین لاهیجی
شمارهٔ ۷۳۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
پر و بال تذروان محبت بسته دیوانمکه سروستان بود از مصرع برجسته دیوانم
۲
کلام من چو خارا تیغ را دندانه می سازدنسازد گزلک دخل حسودان خسته دیوانم
۳
جداییهای صورت بگسلاند ربط معنی رابه دیوان قیامت می شود پیوسته دیوانم
۴
چه غم دارد دماغ بو شناسان از پریشانیچو از شیرازه بندد رشتهء گلدسته دیوانم
صفحهٔ ۱ از ۲