خلوتی با حزین لاهیجی
شمارهٔ ۲۴۵
غزلیات ناتمام
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نمی کشد، دل ما را به دام و دانهٔ خویشرهین منّتم، از زشتی زمانه خویش
۲
به دیر و کعبه نیارم سر نیاز فرودمرا که خاک مراد است، آستانهٔ خویش
۳
خوش است بلبلم از عیش جاودانهٔ خویشکه دارم از گره بال خویش، دانهٔ خویش
۴
شراب در نظر مستیم سراب نماستلبم تر است ز شادابی ترانهٔ خویش
صفحهٔ ۱ از ۱