خلوتی با غبار همدانی
شمارهٔ ۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
اگر دانستمی آیین آن زلف پریشان راز پا بگشودمی یکباره قید کفر و ایمان را
۲
ز سرگردانی دل پی بدان زلف سیه بردمکه چون بیننده گویی دید غلطان یافت چوگان را
۳
حدیث توبه زاهد با خمار آلودگان کم گوکه بس بستند و نتوانند محکم داشت پیمان را
۴
زنزدیکی نگار خویش را در بر نمی بینمنبیند در درون دیده مردم چشم انسان را
صفحهٔ ۱ از ۲