خلوتی با غبار همدانی
شمارهٔ ۸۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
زند چون آتش حسنش زبانهدو صد خرمن بسوزد بی بهانه
۲
دلا گر نیستی پروانه بگذرکه سرکش گشت آتش را زبانه
۳
سَر هستی ندارم بی تو دیگرکه بردارم سَر از این آستانه
۴
دلا دیدی که صد ره با تو گفتمخط و خال بتان دام است و دانه
صفحهٔ ۱ از ۳