خلوتی با شمس مغربی
شمارهٔ ۱۷۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تو نگارا به لطافت همگی جان و دلیگرچه ساکن شده در مملکت آب و گلی
۲
تو مگر باغ بهشتی که چنین مطبوعیتو مگر فصل بهاری که چنین معتدلی
۳
یارب این گل ز چه باغ است که رویش چو بدیدگل صد برگ برآمد بر او از خجلی
۴
چون نگار چگل خوب به خوبی تو نیستنتوان گفت به خوبی که نگار چگلی
صفحهٔ ۱ از ۳