خلوتی با نیر تبریزی
شمارهٔ ۷۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دلبر من به چهره چون زلف معنبر آوردمهر نخوشه جا دهد مه به دو پیکر آورد
۲
میوه ندید سرو را کس به جهان تو بوالعجباز چه گلی که سرو تو میوهٔ شکّر آورد
۳
صد ره اگر بری سرم شعلهٔ شمع پیکرمسوزد و ریزد اشک خون تا سر دیگر آورد
۴
زنده‌به‌گور اگر کند کس نکند ملامتشمام بشر پس از تو گر حور مصوّر آورد
صفحهٔ ۱ از ۱