خلوتی با حکیم سبزواری
شمارهٔ ۶۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چون دست قضا رشته اعمار برشتبگسیختنش خامهٔ تقدیر نوشت
۲
از حکم ازل نه رسته برنا و نه پیروز دام اجل نه جسته زیبا و نه زشت
۳
افشاند در این مزرعه هر کس تخمیناچار بباید دِرَوَد حاصِل کشت
۴
امروز به پای خُمِ می، سرمستیفرداست که بر تارک خم، باشی خشت
صفحهٔ ۱ از ۲