خلوتی با شاهدی
شمارهٔ ۱۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
خطت را بدایت به غایت خوش استتماشای آن بی نهایت خوش است
۲
به تیری دل بی نوا را بسازکه از پادشاهان عنایت خوش است
۳
ز زلف حبیب و ز جور رقیببه اصحاب شکر و شکایت خوش است
۴
مکن واعظا شرح جز وصف عشقکه با عاشقان این حکایت خوش است
صفحهٔ ۱ از ۲