خلوتی با شاهدی
شمارهٔ ۲۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
قدم به پرسش من رنجه کن به رسم عیادتکه جان نثار قدومت کنم ز روی ارادت
۲
نهاده‌ام سر تسلیم بر ارادت محبوبکه بنده را نبود رسم و راه غیر عبادت
۳
دلا بکوش که خود را کنی نشانه تیرشکه این بود به حقیقت نشان گلیم سعادت
۴
بسوزش دل و خون جگر گواه چه حاجتسرشک سرخ و رخ زرد بس بود به شهادت
صفحهٔ ۱ از ۲