خلوتی با شاهدی
شمارهٔ ۵۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چون دلبران ز زلف سیه تاب می‌دهنددل را نشان ز صورت قلّاب می‌دهند
۲
پیکان به آتش دل من سرخ می‌کنندچون سرخ شد به خون جگر آب می‌دهند
۳
گویند روی خویش نماییم بتان به خوابما را بدین بهانه چه خوش خواب می‌دهند
۴
آن خال‌های سوخته از تابش رختبر آتش دو گونهٔ مرا تاب می‌دهند
صفحهٔ ۱ از ۲