خلوتی با قصاب کاشانی
شمارهٔ ۱۳۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
از دل اول، باده مهر کارها را می‌بردبعد از آن از چهره گلگون صفا را می‌برد
۲
می‌کند گستاخ با هم عاشق و معشوق راپای می چون در میان آمد حیا را می‌برد
۳
در میان پاکبازان باده چون پیدا شودلذت دشنام و تأثیر دعا را می‌برد
۴
عالم آب آنچه معموره است می‌سازد خرابسیل چون طغیان نماید خانه‌ها را می‌برد
صفحهٔ ۱ از ۲