خلوتی با غروی اصفهانی
شمارهٔ ۲۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گر باده دهد بر باد مرااز غم بکند آزاد مرا
۲
آن دل که بود از باده خرابخوشتر ز هزار آباد مرا
۳
ای شاخۀ شمشاد از غم توشادم چه نخواهی شاد مرا
۴
ای شاه قلمرو دل چه خوشستبیداد ترا، فریاد مرا
صفحهٔ ۱ از ۲