خلوتی با غروی اصفهانی
شمارهٔ ۶۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آنکه جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گر تیر غمی به شست گیردبر سینۀ ما نشست گیرد
۲
پشت فلک از تجلی اوهمچون دل ما شکست گیرد
۳
یک غمزۀ آن دو نرگس مستصد شهر خراب و مست گیرد
۴
این خام در آرزوی جامی استکز میکدۀ الست گیرد
صفحهٔ ۱ از ۲