خلوتی با ایرج میرزا
شمارهٔ ۲۴ - ستایشِ صنیع الدّوله
مثنوی‌ها
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
طبیعت گر شَگَرفی ها نَمایدشِگفتی بر شگفتی ها فزاید
۲
گهی بینی که اندر گُلخَنی زشتکه هست آکنده از خار و خس و خشت
۳
یکی لاله دمیده سرخ و دلکشکه دیده گردد از دیدار آن خوش
۴
گهی در وادی پر خار و پر سنگبه خار و سنگ حامِل چند فرسنگ
صفحهٔ ۱ از ۲