خلوتی با عارف قزوینی
شمارهٔ ۷۲ - خانه‌به‌دوش
غزل‌ها
❧
هوَ الحَبیببه نام آنکه جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دوش تحت‌الحنک انداخته زاهد بر دوشهمچو افعی‌زده می‌پیچم از اندیشهٔ دوش
۲
خانه‌اش کاش عزاخانه شود ز آنکه نهاد:پا به هر خانه، از آن خانه برآورد خروش
۳
آخر از همهمهٔ موعظهٔ واعظِ شهرچه بری فایده؟ جز دردسر و زحمت گوش؟!
۴
چارهٔ درد چو از گریه شود چشمت کورچون مصیبت‌زده، از هر خوشی‌ای چشم بپوش
صفحهٔ ۱ از ۳