خلوتی با سلطان ولد
بخش ۱۴۵ - در بیان آنکه مناصب این عالم همچون کوههای بلند است مثل سلطنت و وزارت و غیره و اهل مناصب چون بزان‌اند که بر آن کوههای بلند میروند. کوهها دایم برجاست و ایشان نیست میشوند باز بعضی را این کوههای بلند پیدا میکند و بعضی را رسوا میکند. نیکی بعضی در بی منصبی پنهان است و بدی بعضی همچنان. پس منصب بلندی است که چون بر آن بلندی میروند بد و نیک آن دو قوم بر کافۀ خلایق پیدا میشود خنک آنکس که نیک سیرت باشد لاجرم بر این بلندی خوب نماید و نامش بنیکی در این عالم بماند و وای بر آنکه بعکس باشد
ولدنامه
❧
هوَ الحَبیببه نام آنکه جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
هست منصب چو کوه در عالمکه بر آن میرود بنی آدم
۲
گاه بروی رود یکی داناگاه یک جاهلی شود والا
۳
گشته عادل بر او چو مه پیداشده ظالم سیه رخ و رسوا
۴
هست همچون محک یقین منصبنیک را میکند گزین منصب
صفحهٔ ۱ از ۱۶