خلوتی با رضاقلی خان هدایت
بخش ۲۵ - ابراهیم اردوباری
روضهٔ اول در نگارش احوال مشایخ و عارفین
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
اسمش میرزا ابراهیم و از امیر زادگان آن ولایت بوده و آن از توابع خوی است. در زمان سلطنت شاه جهان هندی به دهلی رفته. در آن مملکت عزت و ثروت وافر و وافی به هم رسانیده. پس از مدتی از تعلقات دنیوی دل سرد و از قیودات ظاهری فرد گردیده، اموال خود را به تاراج داده ودر حلقهٔ فقر پانهاده. آخرالامر به ایران آمده در اصفهان فوت شد. و هم این رباعی از نتایج افکار ابکار اوست:
۲
رباعی
۳
هر زنده دلی که او ز اهل درد استدانسته ز اسباب تعلق فرد است
۴
هر پیر زنی مرگ طبیعی داردمردی که به اختیار میرد مرد است
صفحهٔ ۱ از ۱