خلوتی با رضاقلی خان هدایت
بخش ۱۴۵ - محمد مازندرانی قُدِّسَ سِرُّهُ
روضهٔ اول در نگارش احوال مشایخ و عارفین
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
اسمش ملامحمد، ملقب به صوفی، از اهل مازندران بهشت نشان. جامع فضایل نیکو و حاوی خصایل دلجو بود. صاحب آتشکده لقبش را تخلص دانسته و او را اصفهانی خوانده و خالوی مولوی جامی شمرده و چنین نیست به اسم تخلص می‌کند و مازندرانی است و به اتفاق ابوحیان طبیب و مولانا حسینعلی یزدی در هندوستان به سر می‌برده. مدتی هم در کشمیر بوده. به خواهش جهانگیر از کشمیر به دهلی رفته. در سنهٔ ۱۰۳۵ در سرهند وفات یافته. دیوانش به نظر رسید. یک دو هزار بیت است. بعضی اشعار در مذمت اهل هند دارد. به هر صورت از آن جناب است:
۲
مِنْقصایده عَلَیهِ الرَّحمَةُ
۳
مرا عقل نخستین این چنین گفتکه این عالم ز بهر حق بخار است
۴
فلک دیوانه‌ای بیهوده گرد استجهان شوریده‌ای آشفته کار است
صفحهٔ ۱ از ۱۳