خلوتی با رضاقلی خان هدایت
بخش ۱۰۱ - واعظ قزوینی
روضهٔ دوم در ذکر فضلا و محقّقین حکما
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
اسمش میرزا محمد رفیع و در فضیلت پایهٔ قدرش منیع. کتاب مستطاب ابواب الجنان از اوست. الحق هر بابی از ابواب ابواب الجنانش بابی از ابواب الجنان. معاصر سلطان حسین صفوی بود و خلق را موعظه می‌نمود. در اوایل جلوس سلطان مذکور مرحوم ومغفور شد. شعر هم می‌گفت. ایندو بیت از او نوشته می‌شود:
۲
از هیچ کس بجز دو زبانی ندیده‌امخلق زمانه را همه گویی زبان یکی است
۳
دور و دراز شد سفر بی خودی مراگویا به بوی زلف تو از هوش رفته‌ام
صفحهٔ ۱ از ۱