خلوتی با عین‌القضات همدانی
فصل ۱۴۷
لوایح
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تا عاشق را ازمعشوق طمع وصال بود هر روز بنزد وی ذلیل تر بود ذَلَّ مَنْ طَمَعَ سر این سخن است چنانکه زلیخا تا طمع وصال یوسف می‌داشت هر روز از وصال دورتر بود و از فراق رنجورتر چون طمع از خودبینداخت و با محبت صرف بساخت جمال و جوانی بازیافت و با کمال کامرانی بسوی محبوب شتافت و آنچه گفته‌اند بدین معنی قریب است:
۲
ملکست محبت تو و خلقیست منتظراین کاردولتست کنون تا کرا رسد
۳
من خود کیم که صافی وصلش طمع کنماینم نه بس که دردی دردت بمارسد
صفحهٔ ۱ از ۱