خلوتی با محمد بن منور
حکایت شمارهٔ ۱۰۴
فصل دوم - حکایاتی که بر زبان شیخ رفته
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
آورده‌اند کی استاد بوصالح را کی مُقری بود رنجی پدید آمد چنانک صاحب فراش گشت شیخ خواجه بوبکر مؤدب را گفت دوات وقلم بیار تا برای بوصالح حرزی املا کنم. پس فرمود کی بنویس، بیت:
۲
حورا بنظارۀ نگارم صف زدرضوان بعجب بماند کف بر کف زد
۳
یک خال سیه بران رخ مطرف زدابدال ز بیم چنگ در مصحف زد
۴
خواجه بوبکر مؤدب بنوشت و به نزدیک بوصالح بردند و بروی بسته، در حال اثر صحت پدید آمد و آن عارضه زایل گشت.
صفحهٔ ۱ از ۱