خلوتی با نظامی
بخش ۱۲۱ - تأسف بر مرگ شمس‌الدین محمد جهان پهلوان
خسرو و شیرین
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چه می‌گفتم سخن محمل کجا راندکجا می‌رفتم و رختم کجا ماند
۲
به سلطانی چو شه نوبت فرو کوفتغبار فتنه از گیتی فرو روفت
۳
شکوهش پنج نوبت بر فلک بردنفاذش کرد هفت اقلیم را خرد
۴
خروش طبل وی گفتی دو میل استکه می‌دانست کان طبل رحیل است
صفحهٔ ۱ از ۷