خلوتی با کلیم
غزل شمارهٔ ۳۹۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نگویمت که دل از حاصل جهان برداربهر چه دسترست نیست دل از آن بردار
۲
اگر نسیم ریاض وطن هوس داریبناله دامن خرگاه آسمان بردار
۳
بعندلیب شنیدم که باغبان می گفتز گلبنی که بود سرکش آشیان بردار
۴
براه عشق که زاری و عجز می طلبندز ساز و برگ سفر چون جرس فغان بردار
صفحهٔ ۱ از ۳