خلوتی با اسیری لاهیجی
شمارهٔ ۳۲۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چو عشقش از دلت گشتست زایلبکنج عافیت کردی تو منزل
۲
بحمدالله که رستی از نگاریکه جز خون جگر زونیست حاصل
۳
شها حیف است بهر بی وفایانز غم بودن چو مرغی نیم بسمل
۴
کنون مردانه رفتی از غیوریکه برگشتی بکل زین فکر باطل
صفحهٔ ۱ از ۲