خلوتی با اسیری لاهیجی
شمارهٔ ۳۸۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چو از روز ازل رندی و قلاشی است آئینمبجز عشق تو ورزیدن نباشد مذهب و دینم
۲
ز شمع روی تو آتش فتاد اندر دل و جانممگر آب لب لعلت دهد زین سوز تسکینم
۳
رخت از ظلمت زلفت اسیر قید می دانمز نور رویت آزادی ز هر قیدی همی بینم
۴
ندارم خسرو خوبان ز دامان تو دست از چهچو فرهاد از غم عشقت برآید جان شیرینم
صفحهٔ ۱ از ۲