خلوتی با اسیری لاهیجی
شمارهٔ ۴۵۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای منور هر دو عالم ز آفتاب روی تووی معطر ملک جان از زلف عنبر بوی تو
۲
کفر پنهان گشت و ایمان حقیقی شد عیانتا نقاب زلف افتاد از جمال روی تو
۳
هر کسی را میل دل باشد بسوی این و آنمیل جان ما بعالم نیست الا سوی تو
۴
حاجیانرا دل طواف کعبه میخواهد ولیوایه جانم نباشد غیر طوف کوی تو
صفحهٔ ۱ از ۲