خلوتی با اسیری لاهیجی
شمارهٔ ۴۸۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ز تاب آتش شوقت شدم مجنون و شیداییچه باشد گر بمشتاقان جمال خویش بنمایی
۲
بیکدم شور و غوغای قیامت در جهان گیردچنین سرمست از خلوت بصحرا گر برون آیی
۳
دل دیوانه از رویت نمیدانم چه می بیندکه چون زلف پریشانت ز عشقش گشت سودایی
۴
چو هر جا حسن رخسارت دگرگون جلوه بنمودستدل دیوانه عاشق ازآن گشتست هر جایی
صفحهٔ ۱ از ۲