خلوتی با خواجوی کرمانی
بخش ۱۷۱ - صفت مهمان کردن شدید، عوج را
سام نامه - سراینده نامعلوم منسوب به خواجو
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نشستند و باده بیاراستندز هر سوی رامشگران خواستند
۲
ز اسبان و از گاو کشته هزارهمان بهر مهمان آن نابکار
۳
ز بهر همان عوج مردم چو دودهزار و دو اشتر بکشتند زود
۴
کشیدند خوان و سراسر بخوردبماندند حیران دلیران گرد
صفحهٔ ۱ از ۲۸