خلوتی با خواجوی کرمانی
بخش ۱۸۹ - افتادن سام از شدت تشنگی به دشت
سام نامه - سراینده نامعلوم منسوب به خواجو
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چو لعل از خور کان برآورد سرز زربفت کوه کمرکش کمر
۲
شه مشرق از تیغ که تیغ زدسر تیغ بر جوشن میغ زد
۳
به دشتی فتادند بس هولناککه از هول او دیو گشتی هلاک
۴
همه پر ز شر بود پر شعله‌زاربه جای گیا بسته بر نوک خار
صفحهٔ ۱ از ۱۷