خلوتی با خواجوی کرمانی
بخش ۱۹۲ - رفتن سام به پای کوه فنا و فرستادن شاپور را در پیش
سام نامه - سراینده نامعلوم منسوب به خواجو
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چو یک بهره از تیره شب درگذشتشب آهنگ بر چرخ گردنده گشت
۲
چو اول خروس سحرخوان بخواندمه نو ازین دیر محمل براند
۳
دلاور ز جا خاست آراستهسلیح از بر خویش پیراسته
۴
چنین گفت قلواد را پهلوانکه ای مرد بیدار روشن‌روان
صفحهٔ ۱ از ۱۰