خلوتی با خواجوی کرمانی
بخش ۲۱۱ - پایان کتاب خواجو در حالت خود گوید
سام نامه - سراینده نامعلوم منسوب به خواجو
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چنین است آئین گردان سپهرکه گاهیش کینه بود گاه مهر
۲
قراری ندارد جهان با کسیکه باشد جهان را جهانجو بسی
۳
که گه سور و گه درد و گه ماتم استمقیم از پی شادمانی غم است
۴
چو از لاله فراش باغ بهارزند خیمه سبز بر کوهسار
صفحهٔ ۱ از ۱۹