خلوتی با خالد نقشبندی
غزل شماره ۵۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای گشته چو مجنونم در عشق تو افسانهاز بهر خدا رحمی با این دل دیوانه
۲
پروانه صفت مائیم بر گرد رخت دایروز سوز و گداز ما هیچت غم و پروا نه
۳
آخر نگهی میکن بر حال من بیدلچون گشت ز سودایت جان از همه بیگانه
۴
تا دانه خالت را در رشته جان دیدمما را نبود کاری با سبحه صد دانه
صفحهٔ ۱ از ۲