خلوتی با ابن یمین
شمارهٔ ١١۴ - وله ایضاً
قصاید
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
این منم باز که در باغ بهشت افتادموز سفر کآن بحقیقت سقرست آزادم
۲
این نه خوابیست که می بینم اگر پنداریکز پس آنهمه اندوه چنین دلشادم
۳
گر چه بیداد فلک بود ولی شکربرآنکداد لطف و کرم والی سلطان دادم
۴
دستگیر ار نشدی حق که توانستی خاستآنچنان سخت که ناگاه ز پا افتادم
صفحهٔ ۱ از ۴