خلوتی با ابن یمین
شمارهٔ ۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تا بر آنقامت و بالا نظر افتاد مرابس ملولست دل از سرو و زشمشاد مرا
۲
در هوای لب شیرین تو ایخسرو حسنشد بتلخی ز بدن روح چو فرهاد مرا
۳
تا رقم بربقم از نیل صبوحی زده ئیدیده شد در هوسش دجله بغداد مرا
۴
هرگزم شاد مبادا دل اگر میل کنمکه کند عشق تو از بند غم آزاد مرا
صفحهٔ ۱ از ۳