خلوتی با ابن یمین
شمارهٔ ۱۷۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ساقیا خیز که گل عزم چمن دارد بازگوهر کام دل اندر صدف جان انداز
۲
مرغ جانرا بده از می پر و بالی که کنددر هوای گل سیراب چو بلبل پرواز
۳
صبحدم نعره بلبل شنو از طرف چمنبتماشای گلت میدهد از جان آواز
۴
وقت آنست که بر گل دو سه روزی بزنیمچار تکبیر روان در عقب پنج نماز
صفحهٔ ۱ از ۲