خلوتی با ابن یمین
شمارهٔ ۱۸۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
خوش آنشعر سیه بر پرنیانشبنفشه رسته گوئی ز ارغوانش
۲
چو قدش گر بود سروی ببستاننتابد رخ چو ماه آسمانش
۳
و گر تابد چو رویش ز آسمان ماهنباشد قد چو سرو بوستانش
۴
بچوگان گوی مه بر بود زلفشدرین دعوی نه بس شاهد رخانش
صفحهٔ ۱ از ۲