خلوتی با ابن یمین
شمارهٔ ۲۰۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
این منم باز که روی چو مهت می‌بینمهر دم از پسته شور تو شکر می‌چینم
۲
این که باز از تو رسیدم من دل‌خسته به کامگر نه خوابیست ز هی بخت که من می‌بینم
۳
در شکر خنده چو آن رسته دندان ترابینم از چشم گهربار فتد پروینم
۴
هرچه خواهی تو به جای من دل‌خسته رواستاز تو نفرین به از آن کز دگری تحسینم
صفحهٔ ۱ از ۲