خلوتی با ابن یمین
شمارهٔ ۲۲۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای قاعده زلفت آشوب جهان بودنوی رسم لب لعلت آسایش جان بودن
۲
در باغ چو بخرامی جانم بهوس خواهددر پای سهی سروت چون آب روان بودن
۳
از بهر شکار لد گشتست ترا آئیناز غمزه و از ابرو با تیرو کمان بودن
۴
چوگان چو بود زلفت کار دل من باشددر عرصه میدانت چون گوی روان بودن
صفحهٔ ۱ از ۲