خلوتی با ابن یمین
شمارهٔ ۳۱۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
زهی ملک لطافت را وجودت نازنین شاهیجهان عالم آرایت سپهر حسن را ماهی
۲
ز مهر رویت ار عکسی فتد بر عالم خاکیهزاران ماه کنعانی بر آرد سر ز هر چاهی
۳
بگرد غنچه خندان در آمد سبزه خطتتو گوئی مور پیدا کرده بر تنگ شکر راهی
۴
مه دیگر شود پیدا سپهر لاجوردی رااگر در تیره شب ناگه نمائی رخ ز خرگاهی
صفحهٔ ۱ از ۳