خلوتی با جمال‌الدین عبدالرزاق
شمارهٔ ۵۴ - عشوه و تمویه
مقطعات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
از منت شرم نیامد که پس از چندین مدحوعده های تو همه عشوه و تمویه بود
۲
مردریگی که مرا خواهی دادن بدو سالچند محتاج بترویح و بتوجیه بود
۳
من خجل میشوم از هر که بخواند شعرمتا ازان خواندنش آسایش و ترفیه بود
۴
که چو از اول بر خواند که فی السعد الدینتا بآخر همه نیز و وله فیه بود
صفحهٔ ۱ از ۲