خلوتی با جمال‌الدین عبدالرزاق
شمارهٔ ۱۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
این دل که به بند زلف دربسته‌ستبس جان که به تیغ خشم خود خسته‌ست
۲
بسته‌ست نقاب مشگ بر رویتزان ماه طلسم خویش بشکسته‌ست
۳
دل با غم تو در آمده‌ست از پایبگذر ز سرش که این نه آن دستست
۴
شاید که دلم ز خرمی بگسستتا او به چه زَهره در تو پیوسته‌ست
صفحهٔ ۱ از ۲