خلوتی با جمال‌الدین عبدالرزاق
شمارهٔ ۱۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بنام ایزد جهان همچون بهشتستکه خرم موسم اردیبهشتست
۲
زمین از سبزه گوئی آسمانستدرخت از جامه پنداری فرشتست
۳
بصحرا شو تماشا را سوی باغکه روز بوستان و وقت کشتست
۴
نه طوطی طرب را بال سستستنه طاوس چمن را پای زشتست
صفحهٔ ۱ از ۲