خلوتی با جمال‌الدین عبدالرزاق
شمارهٔ ۷۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تا خط تو رخت بیرون میکشدناله من سر بگردون میکشد
۲
زلف تو همچون مهندس بررختهر زمان شکلی دگرگون میکشد
۳
خاک پایت خیمه بر مه میزندآب چشمم سر بجیحون میکشد
۴
با که داند گفت دل جز با لبتجورها کز زلف شبگون میکشد
صفحهٔ ۱ از ۲