خلوتی با جمال‌الدین عبدالرزاق
شمارهٔ ۱۲۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
از روی چو خورشیدت هرگه که براندیشمیکذره بود کمتر چون از قمر اندیشم
۲
جائی که لبت باشد با انهمه شیرینیاز لعل تو بیزام گر از شکراندیشم
۳
گفتی که برافشان سرگر عاشق جانبازیمن بهر نثار تو کی اینقدر اندیشم
۴
در عشق تو چو نشمعم جان بر سرو سر برکفدعوی کله داری وانگه ز سراندیشم
صفحهٔ ۱ از ۲