خلوتی با جمال‌الدین عبدالرزاق
شمارهٔ ۱۴۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای زگرد ماه مشگ آویختهوی بگرد لاله عنبر پیخته
۲
هرکجا عکس جمالت برفتادصورت صد یوسفست انگیخته
۳
ای بسا دلهای جان افشان که هستبردو زلفت سرنگون آویخته
۴
رخت عشقت هر کجا آمد فرودعافیت زان ناحیت بگریخته
صفحهٔ ۱ از ۲