خلوتی با جمال‌الدین عبدالرزاق
شمارهٔ ۱۶۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
زهی بیوفا خود نگویی کجاییاگر هرگزم خود نبینی نیایی
۲
ندانستم از تو من این زود سیرینبردم گمان بر تو این بیوفایی
۳
اگر چند ترکان همه تنگ چشمندنگوئی بدین تنگ چشمی چرایی
۴
چه شیرین غلامی چه شایسته ترکیچه زیبا نگاری چه خوش دلربایی
صفحهٔ ۱ از ۲