خلوتی با سعدی
غزل شمارهٔ ۱۸۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
کسی به عیب من از خویشتن نپردازدکه هر که می‌نگرم با تو عشق می‌بازد
۲
فرشته‌ای تو بدین روشنی نه آدمیینه آدمیست که بر تو نظر نیندازد
۳
نه آدمی که اگر آهنین بود شخصیدر آفتاب جمالت چو موم بگدازد
۴
چنین پسر که تویی راحت روان پدرسزد که مادر گیتی به روی او نازد
صفحهٔ ۱ از ۳