خلوتی با صفای اصفهانی
شمارهٔ ۶۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دوش در فقر ما چتر و لوا بخشیدندافسر سلطنت ملک بقا بخشیدند
۲
مالک ملک بقا گشتم و سلطان غنااین تسلط بمن از فقر و فنا بخشیدند
۳
بنده پیر مغانم که گدایان درشسلطنت را بمن بی سر و پا بخشیدند
۴
درد بود این دل دیوانه سودا زده راآشنایان ره عشق دوا بخشیدند
صفحهٔ ۱ از ۴