خلوتی با ابوالحسن فراهانی
شمارهٔ ۳۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
هرچند شمع مجلسی، ای دل خموش باشسر بر سر زبان نگذاری به هوش باش
۲
سوسن نه ای به هرزه زبان آوری مکنتا همچو گل عزیز شوی جمله گوش باش
۳
لب بسته دار چون صدف از تلخ و شور دهروانگه که لب گشایی گوهر فروش باش
۴
تا چند ژاژ خایی وافشای سر کنیآتش نه ای تو خاکی رو پرده پوش باش
صفحهٔ ۱ از ۲