خلوتی با سعدی
غزل شمارهٔ ۳۱۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
پیوند روح می‌کند این باد مشک‌بیزهنگام نوبت سحرست ای ندیم خیز
۲
شاهد بخوان و شمع بیفروز و می بنهعنبر بسای و عود بسوزان و گل بریز
۳
ور دوست دست می‌دهدت هیچ گو مباشخوشتر بود عروس نکوروی بی‌جهیز
۴
امروز باید ار کرمی می‌کند سحابفردا که تشنه مرده بود لای گو بخیز
صفحهٔ ۱ از ۳